Ένα χριστουγεννιάτικο κάλαντο

Το 2025, η Χριστουγεννιάτικη Κάρολ έρχεται στο Old Vic για να φιλοξενήσει τη νέα ένατη γενιά στη σειρά (και πιθανώς το παρελθόν τους, καθώς είναι τα τελευταία Χριστούγεννα του Matthew Warchus στο Old Vic). Το ενημερωτικό μας δελτίο παραδίδει γραπτά άρθρα για το email. Εγγραφείτε στη δική μας διεύθυνση email για να απολαύσετε το Λονδίνο αντί να αγοράσετε κάτι καλό (καθώς και ορισμένες επιλογές όταν είστε εντελώς καθαροί). Με τον εκπληκτικό συνδυασμό εγκάρδιας αφήγησης, παλιών καλαντών και ένα συναρπαστικό, καθηλωτικό χριστουγεννιάτικο δείπνο, η Χριστουγεννιάτικη Κάρολ θα σκορπίσει χριστουγεννιάτικη καρδιά σε όλους όσους την απολαμβάνουν.

Το 2017, η ετήσια παράσταση του παλιού Vic από την ταινία "Μια χριστουγεννιάτικη Κάρολ" ήταν συχνά μέρος των νέων χριστουγεννιάτικων επιστροφών, όπως η γαλοπούλα, τα λαχανάκια Βρυξελλών, οι πίτες με κιμά, τα ζεστά κρασιά και η καλή θέληση σε όλους ή σε οποιονδήποτε. Ο Σκρουτζ δεν φωνάζει από το παράθυρο για να χορέψει στην κρεβατοκάμαρά του με ένα τραγούδι στην καρδιά του και μπορεί να ακούσει μια άνοιξη στο βήμα του. Η φήμη του απομακρύνεται αλλά σε κάνει να νιώθεις την πρώτη ενσυναίσθηση και να διαχειριστείς έναν άλλο άνθρωπο τόσο οικείο όσο μπορεί να νιώσει την ευτυχία, την απόλαυση και την απόλαυση στην χριστουγεννιάτικη καρδιά. Μερικές από τις καλύτερες στιγμές από άλλες αλλαγές της ταινίας "Μια χριστουγεννιάτικη Κάρολ" ήταν όταν παρακολουθούσες τον Σκρουτζ να συμπεριφέρεται σαν ένα καλό, ανάλαφρο παιδί μετά από καιρό, παρά την προχωρημένη ηλικία του, και θα γίνεις διαβόητος ως ένας σκληρός τσιγκούνης και μπορεί να χάσεις την ψυχή σου. Αυτό θα ήταν εντάξει αν ο Σκρουτζ δεσμευτεί και μπορεί να μπορέσεις να επιστρέψεις σε άλλη κατεύθυνση. Κάτι που η μορφή του A Christmas Carol τα πάει εξαιρετικά καλύτερα, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι αφήνει το κοινό να έχει ένα ποδήλατο και σε περίπτωση που ο Σκρουτζ ταξιδέψει λόγω χώρου, μπορεί να το κάνει σήμερα.

• «Προσπαθήσαμε μέσα σε αυτό το βιβλίο του Φαντασματικού Τίποτα, να βελτιώσουμε το νέο Φάντασμα μιας Σκέψης», ξεκινά ο Κάρολος Ντίκενς στον πρόλογο της νουβέλας του 1843, «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία».
• Ως τελευταία ειδοποίηση για την τρέχουσα συλλογή του Λονδίνου από τα Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα, είναι ενδιαφέρον ότι τα σχέδια έχουν βάλει έναν μαύρο ηθοποιό ενώ η ξεχασμένη αγάπη του Σκρουτζ, η Μπελ, είναι αυτή.
• Παρά την ικανοποιητική, έτοιμη για προβολή δομή της νουβέλας, η προσαρμογή της είναι φαινομενικά δύσκολη.

Ωστόσο, μπορεί να βρείτε προβλήματα στη μέση των διαδικασιών του, η ικανότητα προσποίησης ενός ή περισσοτέρων ασημένιου σούπερ σταρ είναι λύση. Ενώ η χειρότερη αναταραχή στους αρκτικούς δρόμους, μια εξαιρετική φανταστική απειλή παραμονεύει στο φανταχτερό σπίτι των απότομων και θα είστε ντροπιασμένοι. Είμαστε αυτοί που φεύγουν από τον δρόμο. Είμαστε αυτοί που καταστρέφουν τη χώρα σας σε κάθε αλλαγή.

Αισθητικά είναι φανταστικά, χάρη στις μελαγχολικές λάμπες του Hugh Vanstone και στα ως επί το πλείστον απαλά ρούχα του Deprive Howell. Ωστόσο, εξακολουθεί να είναι αρκετά τρομακτικό, έχοντας τον νεκρό συνεργάτη του Ebenezer στην εταιρεία, Jacob Marley, Πρόβλημα σύνδεσης hitnspin να ετοιμάζει μια εξαιρετική πασαρέλα για να χωρίσει τους φρέσκους πάγκους πίσω από τα καταστήματα στο πίσω μέρος. Η διασκευή του Jack Thorne είναι αφιερωμένη κυρίως στη νουβέλα του Dickens, ενώ τα φαντάσματα είναι γυναίκες με ήρεμες λέξεις και όχι τρομακτικά φαντάσματα και ίσως ο πατέρας του Scrooge να γίνει ένα παρασκήνιο. Σήμερα είναι η νέα στροφή μακριά από τον Christopher Eccleston, του οποίου η επιβλητική έκθεση και η στενότητα (και αυτό απλώς διακόπτεται όταν χαμογελάει) τον κάνουν ιδανικό για τον νέο χώρο. Και σε όσους κάθονται στη σκηνή προσφέρονται αλυσιδωτά λουκάνικα για να πληρώσουν για το γεύμα. Φρούτα και λαχανικά στέλνονται από λινό ρυάκι στο πάνω μέρος του καταστήματος, καθώς ο αναμορφωμένος Scrooge κάνει τα Χριστούγεννα δείπνο για όσους ήταν τσιγκούνης μαζί τους.

Αρχίζει να εκτιμά το ολοκαίνουργιο δώρο που έχει στη ζωή του. Και παρόλο που ο Φρεντ ανακαλύπτει ότι απορρίπτεται όπως πάντα, η καρδιά τους είναι αρκετά μεγάλη που αν η καρδιοαναπνευστική του δραστηριότητα μαλακώσει, ο Φρεντ και η υπέροχη οικογένειά του χαίρονται. Παρόλο που πολλοί άνθρωποι μισούν ή φοβούνται τον Σκρουτζ, ο υποτιμημένος και υποτιμημένος συνεργάτης τους, ο Μπομπ Κράτσιτ, αποφασίζει να αφιερώσει το χριστουγεννιάτικο γεύμα της οικογένειάς του για να βοηθήσει το γραφείο τους και να τους δώσει επιπλέον στα (ελάχιστα, αν είναι) μπουκιές που του έχει επιτρέψει. Το νέο πνεύμα θρηνεί την ξεχασμένη και χαμένη του ζωή, προειδοποιώντας τον ραντεβού φίλο τους -με όχι και τόσο φιλικά λόγια- να μην αλλάξει τις εντολές του, και αυτός θα είναι καταραμένος ώστε να μπορεί να περιπλανιέται συνεχώς στο νέο πνευματικό μονοπάτι κουβαλώντας απίστευτα πολύ χρόνο και γλιτώνοντας από τις ανησυχίες. Και όταν ο συνεργάτης του, ο Μάρλεϊ, ανακατεύει αυτό το θνητό πηνίο, ο νέος, μακρόπνοος αλλά γρήγορος στο κέντρο, Σκρουτζ έχει εφαρμόσει τις αρχές του για την αρπαγή των δεκάρων. Μετά από μια τεράστια ποικιλία ρυθμίσεων και τις τελευταίες ενημερώσεις στο ραδιόφωνο, την πιο πρόσφατη σκηνή και οθόνες διαφόρων μεγεθών, οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν μείνει για πάνω από 4 ή 5 Χριστούγεννα γνωρίζουν την ιστορία του Εμπενίζερ Σκρουτζ.

Παράξενη και ίσως σας φαίνεται γελοία, ζοφερή και ζαλιστική, η παραγωγή του Michael Arden αξιοποιεί κάθε τόνο της ιστορίας του Dickens και στη συνέχεια φέρνει μερικά καινούργια μακριά από το καπέλο του Scrooge. Χάρη στον σχεδιαστή φωτισμού Ben Stanton, ένα έντονο χρώμα περιβάλλει τη νέα φάση – ένα αντίκτυπο που ουσιαστικά μεταδίδει μια εξαιρετική ταινία – όπως μια κορυφαία δυσοίωνη μελωδία, αλλά ανεπιτυχώς αφήνει τους ακροατές της συνειδητοποιημένους. Ένα καλό φέρετρο σας χλευάζει με καρδιοαναπνευστική φάση μέχρι να ξεκινήσει η αποκάλυψη.

Το ότι ο σχεδιασμός του, με την καλύτερη ισορροπία από τρομακτικό και ίσως ζαχαρίνη, το συνοψίζει. Τα αποτελέσματά του είναι πραγματικά εγκάρδια και θα σας κάνουν να νιώσετε συμπαθητικοί όταν ο Σκρουτζ τελικά γκρινιάξει «Καλά Χριστούγεννα!». Ωστόσο, επειδή το κέντρο του Σκρουτζ είναι υποχρεωμένο να σπάσει το lockdown, ο Τσερβέρις πραγματικά λάμπει. Ο τύπος λειτουργεί με τις ψυχρές φωνές του Σκρουτζ και μπορείτε να φωνάζετε «μπα, απάτες» με την κατάλληλη ποσότητα γρυλίσματος, ορμώντας ενάντια στον ήπιο αλλά τύπο Μπομπ Κράτσιτ (Ντάσιελ Ιβς) και μπορείτε να χαρείτε τον ανιψιό Φρεντ (Τζορτζ Αμπούντ). Ο δύο φορές βραβευμένος με Τόνι Μάικλ Τσερβέρις (Ευχάριστη Οικογένεια στο Μπρόντγουεϊ, Οι νέες Χρυσές Εποχές για το HBO) σούπερ σταρ ως τσιγκούνης.

ΣύνοψηΟ αγέραστος θρύλος του Τσαρλς Ντίκενς προσπαθεί να αναγεννηθεί σε αυτή την υπερφυσική, χρονοταξιδιώτικη, κινητή παραλλαγή της δικής σας αποφασιστικής χριστουγεννιάτικης ιστορίας. Η νέα βαθιά βουτιά σε μια άθλια παιδική ηλικία γεμάτη κακοποίηση του πατέρα τους και του διευθυντή στο πανεπιστήμιο, τον οποίο ο άντρας αναγκάζεται να υποστηρίξει, εξηγεί τη μισανθρωπία του Εμπενέζερ, κάτι που ο άντρας αργότερα παθαίνει εμμονή να δικαιολογήσει, μέσω ορισμένων μελετών, τους νέους περιορισμούς του Θεού και της ηθικής σε εκείνους που τον βασανίζουν, όπως η Μαίρη Κράτσετ, η οποία, όπως αποκαλύπτεται, παρέχει μια νέα σύνδεση με τα νεότερα πνεύματα που βασανίζουν τον Σκρουτζ. Αν και αυτό οδηγεί σε μια σχετικά ανώμαλη ροή ενέργειας οπουδήποτε μεταξύ των τριών πνευμάτων – τόσο το Παρόν όσο και το Έρχονται παραπέμπονται για την τελευταία ώρα της μίνι σειράς – η νέα αυξημένη αποκάλυψη του παρελθόντος εξακολουθεί να προσφέρει μια συναρπαστική και εύστοχα μελαγχολική εξήγηση για το γιατί ο Σκρουτζ είναι αυτός που είναι.

Ωστόσο, αυτή είναι επίσης η τρίτη ταινία του σεναριογράφου-παραγωγού-διευθυντή Zemeckis μετά το Beowulf και το Polar Display. Θα έπρεπε να είναι η «Χριστουγεννιάτικη Κάρολ του Robert Zemeckis». Δεν είναι σχολαστικό, το να έχεις την χειροτεχνία να πηγαίνει στο επίκεντρο από το τι είναι καλό και τι όχι, την τελευταία κινηματογραφική πλευρά της vintage χριστουγεννιάτικης ιστορίας σου. Καλύτερα, τώρα είναι η ταινία «Χριστουγεννιάτικη Κάρολ» της Disney που θα κυκλοφορήσει αργότερα. Σε μια εξαιρετική εφιαλτική σκηνή από πολλές σκοτεινές σκιές, τρεμοπαίζει φως και τεράστια, αμείλικτα ρολόγια, αφιερωμένη στην χριστουγεννιάτικη ταινία «Η Κάρολ» καταλήγει σε ένα κολασμένο τέλος.

Αν με την πρώτη ματιά νομίζετε (ειδικά για ένα υπέροχο πεντάχρονο παιδί) ότι είναι μια υπέροχη ιστορία την περίοδο των Χριστουγέννων, είναι στην πραγματικότητα επιδέξια υφασμένες κοινωνικές κριτικές σχετικά με την κατάσταση της χώρας κάποιου – συγκεκριμένα, του Λονδίνου – την εποχή που ο Ντίκενς δημοσίευσε το βιβλίο. Οι γονείς μου το διαβάζουν, αν με ρωτήσετε πριν τον ύπνο την περίοδο των Χριστουγέννων, και είμαι πραγματικά γοητευμένος με το νεότερο μυστικό της ιστορίας και των χαρακτήρων. Έχει γίνει ξινός με τα χρόνια, το καρδιαγγειακό του σύστημα είναι πλέον κρύο. Ο Ι'yards μοιράζεται μια άλλη κριτική βιβλίου με χαρούμενο θέμα και σήμερα είναι ίσως η πιο χριστουγεννιάτικη ιστορία με φαντάσματα, Μια χριστουγεννιάτικη Κάρολ από τον Τσαρλς Ντίκενς. Αν το κρυφό σας μήνυμα είναι να είστε καλοί πριν να είναι πολύ αργά, τότε να είστε ευγενικοί με τον εαυτό σας και να περιμένετε στην ουρά μέχρι να είστε έξω φρενών και θα έχετε την πρακτική Κάρολ των Μάπετς την περίοδο των Χριστουγέννων, γιατί να μην το φοράτε;

Ωστόσο, θα απέφευγα να βρει κανείς μια σειρά που τον κάνει να νιώθει πιο χαρούμενος, βαθιά στην ψυχή του. Μόλις μας ζητηθεί να δωρίσουμε το προσωπικό μας νόμισμα σε ένα ίδρυμα για τους άστεγους στους κουβάδες στο τέλος της τελευταίας αποκάλυψης, αναλαμβάνω δράση οικειοθελώς. Απλώς ακολουθώ όσα έχουμε δει. Αντί για ορισμένους Σκρουτζ που έχουν ζήσει πριν από αυτόν, η αψίδα λύτρωσής τους δεν είναι πάντα προφανής.

Στη συνέχεια, αυτό έχει αίσθηση, αλλά για πρώτη φορά, ο τύπος έχει επικοινωνήσει με τη νέα οικογένεια Cratchit. Στην παρουσίαση, υπάρχει ζωντανή λαϊκή μουσική στη συντηρητική σκηνή με την άνοδό της και μπορεί να χάσετε πόρτες και να δείτε μπλοκ από ταμεία που γίνονται αόρατα στο πάτωμα. Είναι εκείνη η στιγμή του έτους που οι διασκευές του ανταγωνιστικού θεάτρου από την κλασική νουβέλα του Κάρολου Ντίκενς παρουσιάζονται στη χώρα σε διαφορετική ποιότητα.

Εκμαγείο

Για οποιοδήποτε ψυχολογικό ύψος, είναι τόσο κουλ όσο το Φάντασμα του Μάρλεϊ. Αλλά όταν το κάνει, μαζί με την έντονη εξάρτησή του και την πίστη του στην τεχνολογία του κινηματογράφου, ο δημιουργός αποφεύγει το νέο παλλόμενο καρδιαγγειακό σύστημα της ιστορίας του Ντίκενς. Κάνοντας αυτό ένα πολύ έβενο γεγονός, μια περιήγηση από την καρδιά ενός τσιγκούνη, μισάνθρωπου αγοριού, και η ταινία του Ζεμέκις πραγματικά ανακτά αυτό το σημείο μακριά από μια αφήγηση που ήταν περισσότερο ένα χαρούμενο καρτούν στις σύγχρονες αφηγήσεις. Σας υπενθυμίζει τι ακριβώς βίωσε ο Εμπενίζερ Σκρουτζ – όταν το αλυσοδεμένο φάντασμα από τον προ πολλού νεκρό σύντροφό τους και μετά περίπου τρεις σας επιτίθενται άνετα στο δωμάτιό του – είναι πονοκέφαλος στην πραγματική αίσθηση.